Από την Αφροδίτη* όπως τα διηγήθηκε στη Ρένα Παπαδοπούλου-Χρυσάιδου

Τον Μάκη τον γνώρισα πριν από δύο χρόνια. Oμολογώ ότι δεν ενθουσιάστηκα με την πρώτη ματιά, ωστόσο η συζήτηση μαζί του ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα και όταν ζήτησε το τηλέφωνό μου κατάλαβα ότι κι εκείνος ανταποκρινόταν. Έχω ένα ελάττωμα όμως. Θέλω ο άντρας στο πρώτο ραντεβού να προσφερθεί να πληρώσει, έστω κι αν εγώ δεν τον αφήσω στο τέλος. Δεν είναι για τα λεφτά, απλώς έτσι καταλαβαίνω πολλά για τον άνθρωπο δίπλα μου. Ε, ο Μάκης δεν έκανε καμία κίνηση, αλλά με άφησε να πληρώσω τα δικά μου, πράγμα που μου κακοφάνηκε. Σκέφτηκα όμως να μην τον κρίνω τόσο αυστηρά και το προσπέρασα. Μετά από μερικές εβδομάδες γίναμε ζευγάρι και πραγματικά αρχίσαμε να περνάμε πολύ καλά. Σταδιακά αυτή η συμπάθεια έγινε κάτι βαθύτερο και πιο έντονο, κι όλα μου φαίνονταν τέλεια. Τα πρώτα αρνητικά σημάδια φάνηκαν όταν άρχισε την ανάκριση: Ήθελε να μάθει τα πάντα για το παρελθόν μου, τα πάντα για τις φίλες μου, τα πάντα για το πρόγραμμά μου, με λίγα λόγια να ελέγχει ανά πάσα στιγμή πού ήμουν, με ποιον, τι έκανα και ποιους συναντούσα. Δε φρίκαρα αμέσως. Αρχικά το βρήκα αστείο, γιατί νόμιζα ότι απλώς ζήλευε, κι αυτό με κολάκευε. Δεν είχα φανταστεί ότι το άτομο ήταν παθολογικά ζηλιάρης και ανασφαλής.

Πίστευα ότι δεν του είχα δώσει το παραμικρό δικαίωμα να νομίζει κάτι άσχημο για μένα. Βγαίναμε συνέχεια και καθημερινά ανταλλάσσαμε μηνύματα και τηλέφωνα. Γιατί να το κάνω αυτό αν δεν ήμουν τρελά ερωτευμένη; Ήθελα να είμαι μαζί του, τον θαύμαζα και για μένα δεν υπήρχε άλλος άντρας στο γαλαξία. Oι ώρες που περνούσαμε ήταν υπέροχες και ανυπομονούσα να τον συναντήσω. Πόσο παραπάνω; Βέβαια, δεν πίστευαν το ίδιο και οι φίλες μου. Η κολλητή μου δεν τον είχε πάρει από καλό μάτι, το ίδιο και η παρέα μου, και μου σχολίαζαν ότι ήταν αντικοινωνικός και ότι δε συμπαθούσε ψυχή, ότι είναι άσχημος και χαραμιζόμουν μαζί του. Εγώ όμως, τίποτα. Πίστευα ότι έκαναν λάθος και ότι θα άλλαζαν γνώμη μόλις τον γνώριζαν καλύτερα.

Οι μήνες περνούσαν και ο Μάκης ήθελε να βλεπόμαστε όλο και περισσότερο. Αυτό όμως γινόταν αφόρητο, γιατί για να βλέπω τον Μάκη έπρεπε να μη βλέπω τις φίλες μου. Έτσι, άρχισε το μπίρι μπίρι: «Αν με αγαπούσες πραγματικά, θα ήσουν μόνο μαζί μου», «Δεν αντέχω να λες στα κορίτσια να βγαίνετε», «Δε θέλω να πηγαίνεις μαζί τους σε κλαμπ». Είχε προτείνει μάλιστα ένα πρόγραμμα: πέντε μέρες να βγαίνω μαζί του, μία για καφέ με τα κορίτσια και μία όλοι μαζί. Αν δε συμφωνούσα, τότε δεν τον αγαπούσα. Όταν φυσικά έφερα αντιρρήσεις, μου είπε ότι έκανα σαν παιδί, ήμουν ίδια οι φίλες μου και δεν έκανα για σοβαρή σχέση.

Περισσότερο απ’ όλους ο Μάκης μισούσε την κολλητή μου. Κάθε φορά που αναφερόμουν σ’ αυτήν, ξίνιζε και έλεγε ότι με παρέσερνε και καλύτερα να μην έκανα παρέα μαζί της. Oι σχέσεις με την κολλητή μου εντάθηκαν, καβγαδίζαμε συχνά και είχαμε αρχίσει να απομακρυνόμαστε, γιατί δε μου άρεσε που μιλούσε άσχημα για τον Μάκη. Βέβαια εδώ δεν έφταιγε αυτός, αλλά ο τρόπος που το χειριζόμουν εγώ. Σαν να μην έφτανε αυτό, έβαζε λόγια στο φίλο της για να τη χωρίσει και ταυτόχρονα έπαιρνε την ίδια τηλέφωνο δήθεν για να της παραπονεθεί για τη σχέση μας, στην πραγματικότητα όμως για να με βρίσει.

O Μάκης, εκτός απ’ όλα τα άλλα, είχε μια βαθιά σχέση αγάπης με το σώμα του, πίστευε ότι είναι ο τέλειος. Στην πραγματικότητα ήταν υπερβολικά αδύνατος και κορόιδευε κάθε παχουλό άνθρωπο που έβλεπε, ακόμη κι εμένα αν έτρωγα λίγο παραπάνω ή αν έπαιρνα βραδινό. Με έκανε να αισθάνομαι άσχημα με το σώμα μου, τα έριχνε πάνω μου αν κάποιος μου μιλούσε και στο τέλος με έκανε να νιώθω άσχημη και ανίκανη να πετύχω οτιδήποτε χωρίς τη βοήθειά του. Για πολύ καιρό ήμουν μια χαζή, που δεν κατάφερνε το παραμικρό μόνη της. Ακόμη και τις φίλες μου κατέληξα να τις βλέπω σαν εχθρούς, που ήθελαν να με πάρουν από κοντά του. Θα χρειαζόμουν 100 σελίδες να περιγράψω τα κόμπλεξ του Μάκη, αλλά κάνω οικονομία για τα επόμενα.

Μια μέρα που παίζαμε «Θάρρος ή Αλήθεια», ρώτησαν τον Μάκη αν θα πήγαινε με άλλη γυναίκα όσο τα είχαμε και αυτός είπε «ναι». Δεν είχα αισθανθεί μεγαλύτερη ντροπή. Όλοι με κοιτούσαν σαν χαζή κι εγώ ένιωσα κακομοίρα και ηλίθια. Μετά απ’ όλα αυτά άρχισα να γίνομαι πιο επιφυλακτική και να ψυχραίνομαι απέναντί του (φυσικό δεν ήταν;). Απομακρύνθηκα και ξανάγινα ένα φυσιολογικό κορίτσι, που βγαίνει με φίλες της σε κλαμπ, καφέ, σινεμά, παντού. Εκείνος αρχικά αρνιόταν να δεχτεί το τέλος της σχέσης μας, αλλά αναγκάστηκε τελικά. Πέρασα τους επόμενους έξι μήνες προσπαθώντας να ξανασταθώ στα πόδια μου, να αρχίσω να απολαμβάνω πάλι τη ζωή μου και να ξαναβρώ την αυτοπεποίθησή μου. Όλο αυτό το διάστημα με στήριξε η κολλητή μου και οι κοντινοί μου άνθρωποι, γιατί ήταν πραγματικά δύσκολο να βγεις από την κατάσταση του «δεν αξίζω τίποτα» που ζούσα τόσο καιρό, αφού ο Μάκης έβγαζε τόσο ανταγωνισμό και κακία όταν με έβλεπε να καταφέρνω κάτι, που ένα κομμάτι του εαυτού μου είχε υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη.

Ωστόσο, δεν είχε έρθει ακόμα το τελειωτικό χτύπημα. Έξι μήνες αφότου κατέβηκα στην Αθήνα για δουλειές, άρχισε να μου στέλνει μηνύματα επανασύνδεσης. Η κολλητή μου τότε μου πρότεινε ένα παιχνίδι. Του έστειλε μηνύματα γεμάτα υπονοούμενα, λέγοντάς του ότι είχα μαλώσει μαζί της. Εκείνος δεν έχασε την ευκαιρία. Την έπαιρνε δέκα φορές τηλέφωνο τη μέρα, της έλεγε πρόστυχα πράγματα, έβριζε εμένα και άλλα τέτοια ωραία. Μια μέρα τον προσκάλεσε σπίτι της, ενώ εγώ βρισκόμουν στο διπλανό δωμάτιο και τα άκουγα όλα. Με έθαβε επί μία ώρα κι όταν εμφανίστηκα ξαφνικά μπροστά του με ένα πλατύ χαμόγελο, λίγο έλειψε να με δείρει από τα νεύρα του.

Ύστερα απ’ αυτό εξαφανίστηκε. Μαθαίνω ότι έχει κοπέλα και πραγματικά τη λυπάμαι.. Η συμβουλή μου σε όλα τα Cosmo girls είναι: Μην αφήσετε κανέναν να τσαλακώσει το είναι σας, γιατί δεν αξίζει. Είστε αφεντικά του εαυτού σας και μόνο εσείς αποφασίζετε για τη ζωή σας. Και ένα είναι σίγουρο: Μετά απ’ όσα πέρασα, δεν πρόκειται να ξαναβγώ με άντρα που δε θα με κεράσει στο πρώτο ραντεβού.

Και η παραμικρή υποψία κακοποίησης (σου μιλάει άσχημα, σε εκβιάζει, σε υποτιμά, απειλεί, σηκώνει χέρι – ελπίζω να μην έχει φτάσει εδώ) πρέπει να σε ταρακουνήσει.

Χωρίς δεύτερη ευκαιρία και φρούδες ελπίδες αλλαγής σήκω και φύγε.

O άντρας που κακοποιεί δεν αλλάζει. Όσο και να ζητάει συγνώμες, παραμένει ίδιος.