Από την Κάλη*

Την απόφαση την είχα πάρει χρόνια τώρα, αλλά η οικονομική μου κατάσταση δεν μου επέτρεπε να περάσω στην πράξη. Για μένα αυτή η μέθοδος, η λύση της πλαστικής, δεν ήταν απλώς θέμα καλλωπισμού ή ματαιοδοξίας. Ήταν κάτι σχεδόν αναγκαίο. Το πρόβλημά μου ήταν υπαρκτό, ορατό και αληθινό. Λέγοντας «αληθινό» εννοώ ότι πραγματικά δεν είχα στήθος. Δεν είχα μικρό στήθος, απλώς δεν είχα στήθος. Μόνο κάτι ελάχιστο που φούσκωνε ίσα ίσα, για να ξεχωρίζω από τα αγόρια. Επιπρόσθετα, η θηλή μου ήταν άσχημη, και δεν είμαι υπερβολική, είμαι ρεαλίστρια. Άλλωστε στα 25 μου έχω μάθει πια να λέω τα πράγματα με το όνομά τους, χωρίς να χρειάζεται να κρυφτώ ή να αλλοιώσω την αλήθεια για να κερδίσω τις εντυπώσεις.

Η αλήθεια είναι ότι έχω τελειώσει το πανεπιστήμιο, έχω μια αξιοζήλευτη δουλειά και μια μακροχρόνια, σταθερή σχέση με έναν άνθρωπο που λατρεύω, που με καλύπτει απόλυτα και ο οποίος με αγαπάει πολύ και του αρέσω ως άνθρωπος και ως γυναίκα, ενώ δεν είχε ποτέ πρόβλημα με το σώμα και το στήθος μου. Τα αναφέρω όλα αυτά για να τονίσω το γεγονός ότι δεν υπήρχε λόγος να αισθάνομαι ανασφαλής για τη ζωή μου, προσωπική ή επαγγελματική, ώστε να προβώ σε αυτή την ενέργεια χωρίς πραγματικά να το θέλω. Απλώς, ποτέ δεν μου άρεσε το ανύπαρκτο στήθος μου και, χωρίς κανένα κόμπλεξ, πήρα την απόφαση να το αλλάξω.

Στην εφηβεία έβλεπα τα άλλα κορίτσια να αποκτούν σιγά σιγά στήθος, ενώ εγώ, παρ’ ότι είχα πολύ θηλυκές καμπύλες, στο στήθος υστερούσα. Δεν το αποκάλυψα ποτέ σε κανέναν αλλά, τότε, είχα τόσο μεγάλο πρόβλημα, που έκανα κάτι φοβερό. Είχα ακούσει στην τηλεόραση ότι η νέα (τότε) μέθοδος εμφύτευσης σιλικόνης γινόταν από μία τομή στο κάτω μέρος της θηλής και πάνω στην απελπισία μου πήρα την απόφαση να το παίξω γιατρός. Αφού πήρα μια σύριγγα, τη γέμισα με φυσιολογικό ορό και τρύπησα το στήθος μου (ενώ πρωτύτερα το είχα μουδιάσει με ένα παγάκι), πίεσα τη βελόνα όσο πήγαινε και άδειασα τον ορό. Το έκανα και στο άλλο στήθος και επανέλαβα την ίδια διαδικασία δέκα φορές στο κάθε στήθος, αν θυμάμαι καλά. O πόνος ήταν αρκετός, και φανταστείτε ήμουν μόλις 15 χρονών. Φυσικά, το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν μηδαμινό, ίσως να πρήστηκε το στήθος μου από την ταλαιπωρία, αλλά τίποτα παραπάνω. Ευτυχώς, δεν έπαθα καμία μόλυνση.

Από τότε, αφού είχα ξεπεράσει πια το κόμπλεξ της συνεχούς σύγκρισης με τις φίλες μου, συνειδητοποίησα ότι απλώς δεν μου άρεσε αυτό που έβλεπα στον καθρέφτη και, καθώς είναι κάτι που δεν διορθώνεται με γυμναστική ή διατροφή παρά μόνο με πλαστική χειρουργική, θα το διόρθωνα όταν θα με έπαιρνε οικονομικά. Τα τελευταία χρόνια όλα μου τα σουτιέν φυσικά ήταν extra-ενισχυμένα, ενώ από μόνη μου πρόσθετα παραπάνω ενίσχυση ή αλλιώς «μαξιλαράκι». Τα μαγιό μου ήταν επίσης super-ενισχυμένα και, κάθε φορά που έβγαινα από τη θάλασσα, τα έστυβα για να στεγνώσουν.

O φίλος μου δεν έδειξε ποτέ δυσαρέσκεια για το στήθος μου, αντίθετα προσπαθούσε να με πείσει ότι ήταν ωραίο. Μάλλον είναι αλήθεια αυτό που λένε ότι ο έρωτας τυφλώνει. Όταν του ανακοίνωσα την απόφασή μου, δυσανασχέτησε για πολλούς λόγους, κυρίως όμως γιατί φοβόταν το χειρουργείο. Μετά από συζήτηση κατάλαβε γιατί και πόσο σημαντικό ήταν για μένα. Το ίδιο και η μητέρα μου, η οποία –όπως κάθε μητέρα εννοείται– με έβλεπε τέλεια και  χωρίς την ανάγκη καμιά παρέμβασης στο σώμα μου. Παρ’ όλα αυτά, οι πολύ δικοί μου άνθρωποι που ήξεραν το πρόβλημά μου έδειξαν κατανόηση, με στήριξαν και με βοήθησαν πολύ, ηθικά αλλά και πρακτικά, δηλαδή μετεγχειρητικά.

Όταν λοιπόν κατάφερα να μαζέψω τα χρήματα για την επέμβαση και αφού είχα ενημερωθεί αρκετά από περιοδικά και εκπομπές στην τηλεόραση, έκανα στο γυναικολόγο μου –τον οποίο εμπιστεύομαι απόλυτα– κάποιες τελευταίες ερωτήσεις. Εκείνος μου εξήγησε ότι δεν θα έχω καμία επίπτωση στην εγκυμοσύνη και στο θηλασμό, ενώ σε ό,τι αφορά τον καρκίνο με ενημέρωσε πως επιστημονικές έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η σιλικόνη δεν επιβαρύνει ούτε επηρεάζει την προδιάθεση του οργανισμού να νοσήσει. Μου σύστησε ο ίδιος έναν πολύ καλό πλαστικό χειρουργό, που κάνει επεμβάσεις σε μεγάλο ιδιωτικό νοσοκομείο, τον οποίο και εμπιστεύτηκα αμέσως.

Η επέμβαση διήρκεσε περίπου δύο ώρες, γιατί εξαιτίας του σχεδόν ανύπαρκτου στήθους μου ο γιατρός αναγκάστηκε να το «φουσκώσει» από πάνω, από κάτω και στα πλάγια. Νοσηλεύτηκα για μία νύχτα και σηκώθηκα σχεδόν αμέσως. Πονούσα αρκετά, αλλά ήταν υποφερτό. Σε πέντε μέρες μου έβγαλε τους επιδέσμους και σε διάστημα τριών εβδομάδων είχα αναρρώσει εντελώς.

Ήταν μια δύσκολη διαδικασία για μένα, αφού η σιλικόνη μπήκε κάτω από το μυ, κι αυτό προκάλεσε πόνο και μια σχετική αδυναμία στα χέρια. Δεν το μετάνιωσα στιγμή όμως. Πάνω στο μήνα όμως είχα συνέλθει εντελώς και το αποτέλεσμα ήταν φανταστικό – ό,τι ακριβώς ήθελα.

Το καινούριο μου στήθος δεν είναι μεγάλο· δεν το ήθελα μεγάλο άλλωστε, ούτε και μπορούσε να είναι, εξαιτίας του αρχικού μεγέθους. Είναι όμως γεμάτο γύρω γύρω και πολύ όμορφο. Η ταλαιπωρία της επέμβασης ήταν σημαντική, όμως θα την έκανα ξανά και ξανά, όσες φορές και να χρειαζόταν, γιατί τώρα πια στέκομαι γυμνή μπροστά στον καθρέφτη χωρίς να στρέφω το βλέμμα μου αλλού, μπαίνω σε καταστήματα εσωρούχων και δεν κοιτώ μόνο τα ενισχυμένα σουτιέν, δοκιμάζω όποια μπλούζα μού αρέσει, εξώπλατη ή όχι, ενώ τα μαγιό μου μπορεί να είναι ολόσωμα ή μπικίνι, με τριγωνάκι, χωρίς ενίσχυση, σε όποιο σχέδιο ή χρώμα μού κατέβει.

Όλοι αντιμετωπίζου τις πλαστικές επεμβάσεις με επιφύλαξη. Όταν όμως το πρόβλημα είναι υπαρκτό και το «νυστέρι» πραγματικά η τελευταία επιλογή, αποτελούν την πιο ασφαλή λύση. Άλλωστε «φυσικό» δεν είναι απαραίτητα αυτό με το οποίο γεννιόμαστε, αλλά αυτό που μας κάνει να αισθανόμαστε όμορφα με τον εαυτό μας.